Ο Ράινερ Μπρούντερλε επικεφαλής των Γερμανών Φιλελευθέρων και, αν μπει στη γερμανικήβουλή, κύριος υποψήφιος κυβερνητικός εταίρος της Αγκελα Μέρκελ, δήλωσε χθες ότι δεν αποκλείει «ακόμη και έξοδο της Ιταλίας από τη ζώνη του ευρώ. Η Ιταλία θα πρέπει να αποφασίσει», είπε, «εάν θέλει να προσαρμοστεί στο ενιαίο νόμισμα και αν οι Ιταλοί δεν το επιθυμούν, θα πρέπει να υποστούν τις συνέπειες». Είναι προφανές ότι έχουν πλέον χάσει κάθε μέτρο στο Βερολίνο και έτσι τους Ιταλούς τους… πάνε γρήγορα. Γιατί με εμάς, ίσως να μη το θυμούνται πια πολλοί, ήταν διαφορετικά.
Όταν πριν από τρία χρόνια ξεκίνησε η σύγχρονη ελληνική οδύσσεια, το φόβητρο που καθήλωνε τη χώρα και οδήγησε την κυβέρνηση Παπανδρέου στις διαβόητες συμφωνίες που αμαχητί και πλήρως παραδιδόμενη υπέγραψε δεν ήταν η ενδεχόμενη έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ. Αυτή η συζήτηση κυριάρχησε αργότερα, καθοδηγούμενη φυσικά από το Βερολίνο που τότε δεν ένιωθε ακόμα έτοιμο, για τους δικούς του λόγους, να τη «ρίξει στο τραπέζι».
Τότε το φόβητρο ήταν η πτώχευση που, παρά τα όσα λέγονται, επήλθε πλήρης συνεπειών παρά τις ωραιοποιήσεις ή τις τερατολογικές κινδυνολογίες. Μετά ακολούθησε το φόβητρο της «εξόδου», όταν πια η χρεοκοπία είχε συντελεσθεί και όταν η Γερμανία θεωρούσε ότι είχε προετοιμάσει τις άμυνές της στο ενδεχόμενο ελληνικής εξόδου και έπρεπε πια να βρει μία νέα έκφραση του τρόμου.
Σήμερα, σχεδόν τρία χρόνια μετά, αν και η χρεοκοπία έχει επέλθει, δεν τη λέμε καθαρά με το όνομά της. Το ίδιο, σε ένα άλλο επίπεδο, έχει συμβεί και με τη σχέση μας με το ευρώ: η Ελλάδα είναι ακόμα μέσα στο «κοινό» ευρωπαικό νόμισμα, αλλά αυτό δεν είναι μέσα στην Ελλάδα: η νομισματική κυκλοφορία στη χώρα έχει καταβαραθρωθεί σε αδιανόητα επίπεδα. Στην πραγματικότητα έχει ελαχιστοποιηθεί σε τέτοιο βαθμό, που η Ελλάδα κοντεύει να μείνει σε μία ιδιότυπη, πρωτοφανή κατάσταση: περίπου, χωρίς νόμισμα. Επί της ουσίας, η Ελλάδα «έμεινε», κυριολεκτικά και μεταφορικά, όμως το ευρώ «έφυγε» - αυτό κυριολεκτικά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου