50 μνημεία της UNESCO κινδυνεύουν με καταστροφή από την άνοδο της στάθμης της θάλασσας μέχρι το 2100

Καμπανάκι κινδύνου για 50 ιστορικά μνημεία που περιλαμβάνονται στον σχετικό κατάλογο της UNESCO ήχησε ομάδα επιστημόνων από το πανεπιστήμιου του Κιέλου στη Γερμανία υποστηρίζοντας ότι αντιμετωπίζουν κίνδυνο καταστροφής μέχρι το 2100.
Στη λίστα των απειλούμενων μνημείων που συνέταξε η ομάδα υπό την καθηγήτρια Λένα Ράιμαν βρίσκονται μνημεία όπως η μεσαιωνική πόλη της Ρόδου, η ακτή στο Αμάλφι, η πόλη της Πάφου και το Πιάτσα ντελ Ντουόμο στην Πίζα.
Όπως εξηγούν οι επιστήμονες στην έρευνά τους όλα αυτά τα μνημεία βρίσκονται σε παραλιακές περιοχές που αναμένεται να επηρεαστούν από την άνοδο της στάθμης της θάλασσας και από σοβαρές πλημμύρες.

Οι επιστήμονες που χρησιμοποίησαν μαθηματικά μοντέλα για να προβλέψουν πόσο θα επηρεαστούν τα μνημεία από την άνοδο της στάθμης της θάλασσας.
Από τα 50 μνημεία που τέθηκαν υπό έρευνα μόνο δύο διαπιστώθηκε ότι έχουν «ανοσία» από τις δύο υπό εξέταση απειλές μέχρι το 2100.
Στη λίστα βρίσκονται επίσης μνημεία όπως ο αρχαιολογικός χώρος της Πομπηίας, η παλιά πόλη της Κέρκυρας, η Λευκή Πόλη στο Τελ Αβίβ κ.α.
«Τα ευρήματα μας αποτελούν μια πρώτη εκτίμηση για το πού είναι πιο επείγουσα η προσαρμογή στα νέα δεδομένα και πού χρειάζεται η πολιτική στήριξη» σημείωσε η κυρία Ράινμαν.
 

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ""

Σε κατάσταση φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού 1 στους 5 στην ΕΕ, 1 στους 3 στην Ελλάδα!

Σε συνθήκες φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού ζουν πάνω από ένας στους τρεις κατοίκους στην Ελλάδα και κατά μέσο όρο ένας στους πέντε στην ΕΕ, σύμφωνα με τα στοιχεία του 2017 που έδωσε σήμερα στη δημοσιότητα η Eurostat.
Σύμφωνα με τη Eurostat, ένας άνθρωπος βρίσκεται σε κατάσταση φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού όταν αντιμετωπίζει μία ή περισσότερες από τις παρακάτω προβληματικές καταστάσεις: Είτε θεωρείται φτωχός (δηλαδή έχει εισοδήματα μικρότερα του 60% του μέσου εθνικού εισοδήματος), είτε ζει σε κατάσταση ένδειας (δηλαδή στερείται βασικά καταναλωτικά αγαθά, ή αδυνατεί να ανταπεξέλθει σε στοιχειώδεις οικονομικές υποχρεώσεις), είτε ζει σε οικογένεια αντιμέτωπη με τον κίνδυνο της ανεργίας (δηλαδή σε

οικογένεια που κανένα μέλος της δεν έχει «κανονική δουλειά»).
Συγκεκριμένα, στην Ελλάδα το 2017 βρίσκονταν αντιμέτωποι με τον κίνδυνο της φτώχειας ή του κοινωνικού αποκλεισμού το 34,8% του πληθυσμού (3,7 εκατ. άνθρωποι), έναντι 28,1% το 2008. Στην ΕΕ το αντίστοιχο ποσοστό έπεσε το 2017 στο 20,3% (113 εκατ. άνθρωποι), κάτω από τα επίπεδα του 2008 (23,7%).

Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, επίσης, σε συνθήκες φτώχειας βρίσκεται το 20,2% του πληθυσμού, σε συνθήκες ένδειας το 21,1%, ενώ ζει σε οικογένεια αντιμέτωπη με τον κίνδυνο της ανεργίας το 15,6% του πληθυσμού. Τα αντίστοιχα μέσα ποσοστά στην ΕΕ είναι 16,9%, 6,9% και 9,3%.
Γενικότερα, σε χειρότερη κατάσταση από την Ελλάδα, αναφορικά με το ποσοστό του πληθυσμού που θεωρείται ότι βρίσκεται σε κατάσταση φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού, είναι η Βουλγαρία (38,9%) και η Ρουμανία (35,7%). Στον αντίποδα (με ποσοστά μικρότερα του 20%) βρίσκονται η Τσεχία (12,2%), η Φιλανδία (15,7%), η Σλοβακία (16,3%), η Ολλανδία (17%), η Σλοβενία και η Γαλλία (17,1%) και η Δανία (17,2%), η Σουηδία (17,7%) η Αυστρία (18,1%)και η Γερμανία (19%).
Η μείωση του αριθμού των ατόμων που κινδυνεύουν από τη φτώχεια ή τον κοινωνικό αποκλεισμό στην ΕΕ αποτελεί έναν από τους βασικούς στόχους της στρατηγικής «Ευρώπη 2020».

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ""

Ο πληθυσμός της Γης, σύμφωνα με εκτιμήσεις, αναμένεται να φτάσει τα 9,6 δισεκατομμύρια έως το 

2050, γεγονός που δημιουργεί αυτόματα ένα κρίσιμο ερώτημα: μέσα στη δημογραφική αυτή έκρηξη πώς θα τραφούν όλα αυτά τα στόματα;
Κάθε χρόνο στην Ελλάδα κάθε πολίτης πετάει 44 κιλά φαγητού, ενώ συνολικά η ετήσια σπατάλη τροφίμων στη χώρα ανέρχεται περίπου στα 474 εκατομμύρια κιλά, σύμφωνα με έρευνες. Τα νούμερα θα ήταν τραγικά αν δεν λαμβάναμε υπ’ όψη ότι ο αντίστοιχος μέσος όρος κατ’ άτομο είναι 278 κιλά για τις ΗΠΑ και 361 κιλά για την Αυστραλία.
Τα παραπάνω στοιχεία είναι ενδεικτικά της σημασίας που έχει αποκτήσει εδώ και λίγα χρόνια η συζήτηση για τη σπατάλη τροφίμων (food waste). Πολλά κράτη, κυρίως στον δυτικό κόσμο, μπαίνουν στη διαδικασία να θεσμοθετήσουν μέτρα για την αντιμετώπιση του φαινομένου πριν να είναι πολύ αργά.

Πρόσφατη έρευνα του Χαροκόπειου Πανεπιστημίου έδειξε πως τα ελληνικά νοικοκυριά πετούν στον κάδο απορριμμάτων τρόφιμα, είτε γιατί έληξαν, είτε εξαιτίας κακού προγραμματισμού στην ποσότητα και τις μερίδες του μαγειρεμένου φαγητού. Μάλιστα, αν ψάξει κανείς στα σκουπίδια μιας ελληνικής οικογένειας, αυτά που θα βρει είναι κυρίως φρούτα, μαγειρεμένο φαγητό, λαχανικά, ψωμί και γαλακτοκομικά προϊόντα.
Αντίστοιχη μελέτη για λογαριασμό της Ευρωπαϊκής Επιτροπής εκτιμά 

ότι περίπου 10% από τους 88 εκατομμύρια τόνους υπολειμμάτων φαγητού ετησίως στην Ευρωπαϊκή Ένωση σχετίζονται με τη σήμανση ημερομηνίας λήξης.
Μία σκέψη που υπάρχει σε ευρωπαϊκό επίπεδο είναι να καταργηθεί τελείως το ανάλωση κατά προτίμηση μιας και μιλάμε για τρόφιμα μακράς διαρκείας, όπως για παράδειγμα μακαρόνια, ρύζι, όπου το προσδόκιμο -ας το πούμε- ζωής τους είναι αρκετά μεγάλο και η ανάλωση κατά προτίμηση είναι 

καθαρά για λόγους μάρκετινγκ και όχι για να εξυπηρετεί την ουσία, αφού ακόμη και κάποιους μήνες μετά μπορούν να καταναλωθούν με ασφάλεια.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες αποτελούν μία από τις χώρες με τη μεγαλύτερη σπατάλη τροφίμων, η οποία εκτιμάται στους 60 εκατομμύρια τόνους το χρόνο, με κόστος 162 δισεκατομμύρια δολάρια. Από αυτά τα τρόφιμα, 32 εκατομμύρια τόνοι καταλήγουν σε δημοτικές χωματερές, επιβαρύνοντας τις τοπικές αρχές 

με έξοδα 1,5 δισεκατομμυρίου ετησίως. Ωστόσο το πρόβλημα σπατάλης εκτείνεται ακόμα και σε χώρες της Αφρικής, και κυριότερα τη Νότια Αφρική.
Η Γαλλία έχει ψηφίσει νόμο με τον οποίο δεσμεύει τα σουπερμάρκετ να προσφέρουν όλα τα τρόφιμα που δεν έχουν πουληθεί -αλλά ακόμη βρώσιμα- φαγητά σε ανθρώπους που τα έχουν ανάγκη. Στην αντίθετη περίπτωση απειλούνται με πρόστιμα έως 75.000 ευρώ ή δύο χρόνια φυλάκιση.

Το ένα τρίτο όλων των τροφών που παράγονται στον πλανήτη δεν καταναλώνονται ποτέ, με το κόστος της 

σπατάλης να φτάνει έως και τα 400 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως. Μειώνοντας τη σπατάλη κατά 20 με 50 τοις εκατό παγκοσμίως θα εξοικονομηθούν 120 με 300 δισεκατομμύρια δολάρια τον χρόνο, σύμφωνα με έρευνα της οργάνωσης WRAP.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ""

Σιγκαπούρη - Νέα Υόρκη: πτήση 16.700 χιλ. non-stop

Αλλαγή «σκυτάλης» από χθες για τη μεγαλύτερη εμπορική πτήση του κόσμου, με τη Singapore 

Airlines να συνδέει απευθείας το αεροδρόμιο Τσανγκί της Σιγκαπούρης με το Νιούαρκ Λίμπερτι της Νέας Υόρκης.
Οι πτήσεις, διάρκειας 18 ωρών και 45 λεπτών υπό κανονικές μετεωρολογικές συνθήκες, θα εκτελούνται με αεροσκάφη τύπου Airbus A350-900 ULR, τα οποία διανύουν χωρίς ανεφοδιασμό μία απόσταση περίπου 16.700 χιλιομέτρων ή 10.300 μιλίων.
Τα αεροσκάφη διαθέτουν επιπλέον χωρητικότητα καυσίμου και βελτιωμένη λειτουργία του σχετικού συστήματος, που τους επιτρέπει να καίνε 25% λιγότερα καύσιμα.
Διαθέτουν δύο κινητήρες και είναι κατασκευασμένα από ανθρακονήματα και όχι από αλουμίνιο, προκειμένου να έχουν μειωμένο βάρος.

Οι πτήσεις -οι οποίες σύμφωνα με την εταιρεία από τις 18 Οκτωβρίου θα εκτελούνται καθημερινά- θα μπορούν να υποδεχθούν 161 επιβάτες: 67 στη θέση «business» και 94 σε «premium economy». Ωστόσο δεν θα υπάρχει θέση «economy».
Το πλήρωμα είναι 13μελές (συν τους κυβερνήτες και συγκυβερνήτες) ώστε να εξασφαλίζεται τετράωρη ανάπαυλα για τον καθένα κατά την διάρκεια της μακράς πτήσης, όπως ορίζουν οι κανονισμοί.
Δύο κυβερνήτες και δύο συγκυβερνήτες θα βρίσκονται στο κόκπιτ του Airbus A350-900 ULR, για να καλύψουν τις ανάγκες του δρομολογίου.
Πώς όμως θα περνούν οι επιβάτες όλες αυτές τις ώρες μέσα στο αεροπλάνο; Όσοι δεν έχουν πάρει μαζί τους κάποιο βιβλίο, θα έχουν τη δυνατότητα να επιλέξουν ανάμεσα σε ταινίες και τηλεοπτικές εκπομπές συνολικής διάρκειας 1.200 ωρών, δηλαδή δύο εβδομάδων.

Σύμφωνα με την εταιρεία, το μενού περιλαμβάνει πιάτα επιλεγμένα ώστε να διασφαλίζεται η καλή υγεία των επιβατών που θα παραμείνουν στους αιθέρες για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα.
Οι επιβάτες της «business class» θα έχουν τη δυνατότητα να πάρουν δύο γεύματα καθώς και σνακ και αναψυκτικά, όποτε τα θελήσουν, ενώ θα έχουν στη διάθεσή τους και ένα κρεβάτι. Γεύματα, σνακ και αναψυκτικά προβλέπονται επίσης για τους επιβάτες της «premium economy» θέσης.
Για την βελτίωση των συνθηκών της πτήσης, η οροφή της καμπίνας είναι υπερυψωμένη και τα παράθυρα είναι μεγαλύτερα, ενώ έχει τοποθετηθεί ειδικός φωτισμός με λαμπτήρες LED για τον περιορισμό του «jetlag» μέσω ενός παιχνιδιού με τα χρώματα.
Η εταιρεία εκτελούσε το συγκεκριμένο δρομολόγιο και στο παρελθόν, από το 2004 έως το 2013, με τετρακινητήρια αεροσκάφη τύπου Airbus A340-500s, ωστόσο εν μέσω κρίσης η συγκεκριμένη πτήση είχε κριθεί ασύμφορη.
Μέχρι σήμερα, η μεγαλύτερη σε διάρκεια απευθείας πτήση στον κόσμο ήταν το δρομολόγιο Όκλαντ – Ντόχα (Νέα Ζηλανδία – Κατάρ), το οποίο εκτελείται σε 18 ώρες και 5 λεπτά από την Qatar Airways.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ""

Γιατί ξεχάσαμε τους κανόνες καλής συμπεριφοράς;

Παλιά, επίσης ο κόσμος είχε μία πολύ συγκεκριμένη άποψη για το τι είναι σωστό και ευγενές και τι όχι και ενδιαφερόταν για την εντύπωση που δίνει στους άλλους ανθρώπους. Σήμερα, η ταχύτητα ζωής, οι δραματικές αλλαγές σε όλους τους τομείς της ζωής μας και πολλά ακόμη έχουν στείλει κάποιους από αυτούς τους κανόνες καλής συμπεριφοράς στον κάδο ανακύκλωσης, ως παρωχημένους, αχρείαστους, δύσκολους, αγκυλωτικούς στις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους. Είναι, όμως, πάντα έτσι; Ας το δούμε, μέσα από μερικές επισημάνσεις της Joy Weaver, εξπέρ στους σύγχρονους κανόνες αστικής ευγένειας.

Δεν κρύβουμε πια το στόμα μας, όταν βήχουμε ή χασμουριόμαστε 

Ή ακόμη χειρότερα βήχουμε (και χασμουριόμαστε στο δεξί). Ο παλιός κανόνας καλών τρόπων όριζε ότι όταν κάποιος θέλει να βήξει χρησιμοποιεί όχι το «καλό» του χέρι, αλλά το άλλο.
Ο λόγος απλός: με το καλό χέρι, συνήθως το δεξί, χαιρετάμε, χαϊδεύουμε ή το χρησιμοποιούμε για τις περισσότερες συναλλαγές μας με αποτέλεσμα να μεταδίδουμε πιο εύκολα τα μικρόβια. Άρα, δεν ήταν μόνο η καλή συμπεριφορά στη μέση, αλλά και η προστασία των γύρω μας. Πρακτικά πράγματα, δηλαδή και όχι μόνο τύποι και εντυπώσεις.

Δεν έχουμε πρόβλημα να συζητήσουμε οτιδήποτε την ώρα που τρώει ο άλλος
Να φταίει που στην τηλεόραση έχουμε δει σχεδόν τα πάντα; Να φταίει η οικειότητα που νιώθουμε με φίλους ή και όχι τόσο φίλους; Είμαστε ικανοί να ανακοινώσουμε ότι θα εγκαταλείψουμε για λίγο το τραπέζι για να πάμε στο μπάνιο. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι φταίει η εποχή της υπερσυνδεσιμότητας που όλοι νιώθουν την ανάγκη να δίνουν το στίγμα τους όπου κι αν βρίσκονται. Αλλά και πάλι πείτε ένα απλό «με συγχωρείτε» για να φύγετε από το τραπέζι. Υπάρχει και στις μέρες μας κόσμος που δεν θέλει να ξέρει ότι είστε στο μπάνιο την ώρα που τρώει. Το ευαίσθητο στομάχι των συνδαιτυμόνων σας θα πρέπει να σας ενδιαφέρει. Επίσης: ρωτάμε αν μπορούμε ν' ανάψουμε τσιγάρο στο τραπέζι και ενώ η παρέα μας δεν έχει ολοκληρώσει το γεύμα / δείπνο της. Δεν θεωρούμε δεδομένο ότι καπνίζουμε ενώ εκείνοι συνεχίζουν να τρώνε.

Χειροκροτούμε λάθος 

Ναι, έχουμε ξεχάσει πώς γίνεται σωστά. Λοιπόν, τα χέρια μας βρίσκονται στο ύψος του στήθους και αρχίζουμε το χειροκρότημα από εκεί. Κρατάμε τα χέρια κοντά στο σώμα. Δεν χειροκροτούμε μπροστά στο πρόσωπο μας, μπροστά στο πρόσωπο κάποιου άλλου ή ακριβώς πίσω από το κεφάλι και τα αυτιά αυτού που κάθεται μπροστά μας σε ένα event. Όσο ενθουσιασμένοι κι αν είμαστε.

«Συγνώμη», «παρακαλώ», «καλημέρα»
Θέλετε να κάνετε μια ερώτηση σ' έναν άγνωστο στον δρόμο, που βρίσκεται η τάδε οδός για παράδειγμα. Είναι πολύ πιθανό να μην τον χαιρετήστε καν, να μη ζητήσετε συγνώμη που τον σταματάτε, απλώς να ρωτήσετε και μάλιστα βιαστικά. Μόνο που οι συναλλαγές και κυρίως με αγνώστους δεν γίνονται έτσι. Θυμηθείτε το την επόμενη φορά και κάθε φορά που τηλεφωνείτε σε μια υπηρεσία, σε κάποιον άγνωστο τελοσπάντων, χωρίς τον τυπικό χαιρετισμό.

Δείχνουμε με το δάχτυλο. 

Μπορούμε να δείχνουμε «κάτι», όχι «κάποιον». Δεν είναι απλώς αγενές. Μπορεί να δημιουργήσει μεγάλες παρεξηγήσεις. Το να δείχνετε με το δάχτυλο ακόμη κι έναν φίλο σας μαρτυρά έλλειψη διακριτικότητας και ανεπαρκείς ιστορικές γνώσεις. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου -και όχι μόνο- κουκούλα και τεντωμένος δείκτης πήγαιναν μαζί, αν κάτι έχει να σας πει αυτό.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ""

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ""

Παράλυτος περπάτησε ξανά με τη βοήθεια ηλεκτρονικής συσκευής

Ένας 29χρονος ασθενής με πλήρη παράλυση από το 2013 στα κάτω άκρα του, μετά από ένα ατύχημα με όχημα χιονιού, μπορεί πλέον να κάνει βήματα μόνος του, χάρη σε μία συνδυασμένη θεραπεία ηλεκτρονικής διέγερσης του νωτιαίου μυελού του και φυσικοθεραπείας αποκατάστασης.
Είναι η πρώτη περίπτωση ανθρώπου με πλήρη παράλυση από τη μέση και κάτω, ο οποίος, αν και έως τώρα δεν ένιωθε το παραμικρό ούτε μπορούσε να κινήσει τα κάτω άκρα του, κατέστη δυνατό να περπατήσει ξανά, έστω και σε έναν βαθμό.
Οι ερευνητές της Κλινικής Mayo στο Ρότσεστερ της Μινεσότα και του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια-Λος Άντζελες (UCLA), με επικεφαλής τους Κένταλ Λι και Κρίστιν Ζάο, έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο ιατρικό περιοδικό «Nature Medicine», όπως αναμεταδίδει το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Οι σοβαροί τραυματισμοί του νωτιαίου μυελού της σπονδυλικής στήλης μπορούν να απομονώσουν τα κέντρα του εγκεφάλου που ελέγχουν την κίνηση, από τα κάτω άκρα που βρίσκονται κάτω από την περιοχή του τραύματος, με συνέπεια τη χρόνια παράλυση.
Η επιτόπια ηλεκτρική διέγερση του νωτιαίου μυελού έχει αρχίσει να δοκιμάζεται θεραπευτικά σε ανθρώπους. Έως τώρα είχε επιτύχει να βοηθήσει τους ασθενείς να κάνουν εθελούσιες κινήσεις των μυών των κάτω άκρων και να στέκονται όρθιοι. Τώρα, για πρώτη φορά, μετά από μία θεραπεία διάρκειας 43 εβδομάδων, ένας παράλυτος ασθενής κατάφερε να περπατήσει ξανά.
Στον ασθενή εμφυτεύθηκε στη σπονδυλική στήλη του -λίγο κάτω από το σημείο του τραύματος- μία ηλεκτρονική συσκευή που διέγειρε συστηματικά με ηλεκτρικό ρεύμα το νωτιαίο μυελό του, σταδιακά ενεργοποιώντας ξανά τα νευρικά κυκλώματα του μυελού. Παράλληλα, ο παράλυτος έκανε πιο συμβατική θεραπεία αποκατάστασης. Στο τέλος, ήταν ικανός όχι μόνο να στέκεται όρθιος, αλλά και να βαδίζει με τα δύο πόδια του, με τη βοήθεια ενός εξωτερικού στηρίγματος.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ""

Anna Dovgalyuk: «λούζει» με χλωρίνη όσους άνδρες κάθονται με ανοιχτά τα πόδια στο μετρό

Μια ιδιότυπη «καμπάνια» για την αντιμετώπιση των ανδρών που κάθονται με ανοιχτά τα πόδια στο μετρό και αλλού ξεκίνησε μια 20χρονη φοιτήτρια νομικής από της Ρωσία.
Η Άννα Ντόβγκαλουκ που κατηγορεί τους άνδρες για φυλετικές επιθέσεις, βάζει σε ένα μπουκάλι νερό με χλωρίνη και «λούζει» όσους άνδρες εντοπίζει να κάθονται με αυτόν τον τρόπο στα μέσα μαζικής μεταφοράς στην Αγία Πετρούπολη.
«Το διάλυμα που χρησιμοποιώ είναι 30 φορές πιο συμπυκνωμένο σε σχέση με αυτό που χρησιμοποιούν οι νοικοκυρές. Μπορεί να "φάει" τα χρώματα μέσα σε λίγα λεπτά και να αφήσει ανεξίτηλους λεκέδες» υποστηρίζει η 20χρονη.
Ρωσικά ΜΜΕ, πάντως, υποστηρίζουν ότι τα βίντεο που δείχνουν την 20χρονη να πετάει τη χλωρίνη στα αρσενικά θύματά της είναι κατασκευασμένα και ότι η Άννα χρησιμοποιεί ηθοποιούς.
Η ίδια διαψεύδει τους ισχυρισμούς αυτούς και προσθέτει ότι κανείς μέχρι στιγμής δεν την έχει μηνύσει για την καμπάνια
Η νεαρή Άννα είναι γνωστή για τις προκλητικές της κινήσεις καθώς στο παρελθόν επιχείρησε να συγκεντρώσει πάνω της τα φώτα της δημοσιότητας όταν έδειξε σε κοινή θέα τα εσώρουχά της σε μια προσπάθεια να συγκεντρώσει την προσοχή στο θέμα της νομοθεσίας κατά όσων σηκώνουν τις φούστες των γυναικών στη Ρωσία.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ""

Αυτές είναι οι πιο ακριβές χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ""