Άντρες που δεν χρειάστηκαν επίθετο για να μείνουν στην ιστορία.

Στράτος

Ο Στράτος Διονυσίου τραγούδησε όσο κανείς τον άνδρα, τον Σαλονικιό, τον Αθηναίο, δεν έχει σημασία, γιατί από την τεράστιας έκτασης φωνή του επουλώθηκαν οι πιο μεγάλες πληγές αγάπης των ανδρών της δεκαετία του 80 (όταν μεσουρανούσε στη νυχτερινή ζωή της χώρας ολόκληρης) αλλά και των επόμενων γενιών που έμαθαν από την καλή και την ανάποδη ότι της γυναίκας η ψυχή είναι μια άβυσσος.

Φίλε έφυγε ο Στράτος και παρέλυσε το κράτος. Αν δεν ήταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, οι Σέρρες θα άρχιζαν και θα τελείωναν στο “Βρέχει φωτιά στη στράτα μου” και στο “πήγαινε με όπου θέλεις ταξιτζή” (με το στίχο-ποίηση “εσύ που έζησες πολλά κι είδες ακόμα πιο πολλά, συγχώρα με που κλαίω”). 

Μίκης

Στην Αμερική του η ζωή του θα γινόταν οσκαρική ταινία, ο ηθοποιός που θα τον ενσάρκωνε (και δεν μου έρχεται κανένας αυτή τη στιγμή που να μπορεί να σηκώσει το μέγεθος του εύκολα). Στην Ελλάδα θα το δείξει η ιστορία πώς θα αντιμετωπίσουμε έναν Έλληνα σαν τον Θεοδωράκη. 

Ο Μίκης Θεοδωράκης έχει μελοποιήσει τα άπαντα της ελληνικής μουσικής ψυχοσύνθεσης, ενώ αποτελεί ιστορικό και πολιτικό σημείο αναφοράς του τόπου, της μεταπολίτευσης και γενικότερα της όρθιας από πολέμους, εμφυλίους, σεισμούς και οικονομικούς καταποντισμούς Ελλάδας.

Σωκράτης

Όχι ο φιλόσοφος, ούτε αυτός ο σούπερ σταρ. Ο Σωκράτης για 15-20 χρόνια ήταν ο Κόκκαλης. Τώρα πια είναι σκέτο ο “Κόκκαλής” γιατί βαραίνει περισσότερο η ατμόσφαιρα στον Ολυμπιακό αν πεις το επίθετο του. Το ίματζ του Σωκράτη Κόκκαλη παρότι χτυπήθηκε εντόνως για πολλά χρόνια, η απομάκρυνση του από τα φώτα, τα μικρόφωνα και το θρόνο του προέδρου του Ολυμπιακού, έκανε πιο ομαλή τη μετάβαση προς την όποια υστεροφημία μείνει στο τέλος της διαδρομής.

Μάνος

Στην περίπτωση του γεννημένου στην Ξάνθη μουσικοσυνθέτη, δεν φτάνουν ούτε 100.000 λέξεις για να περιγράψεις αυτά που γέννησε το μυαλό του. Αντισυμβατικός χαρακτήρας, προκάλεσε με θέσεις και στάσεις του και η βιογραφία του γεμίζει περισσότερες από μια ζωή. Για τους περισσότερους Έλληνες θα είναι ο άνθρωπος που έγραψε τα Παιδιά του Πειραιά για το Ποτέ την Κυριακή, αλλά αυτό είναι μόλις μια νότα από το μουσικό κρεσέντο που άφησε πίσω του.

Ο Μάνος Χατζιδάκις ήταν από αυτούς τους ανθρώπους που η πορεία και η διαδρομή τους αποδεικνύουν ότι κάποιοι γεννιούνται για να καθορίσουν σημαντικό ρόλο στην ιστορία ενός κλάδου, μιας χώρας και να μαγέψουν χιλιάδες κόσμου με το έργο τους. 

Ανδρέας

 Ο Ανδρέας που αν το αφαιρούσες το “ε”, θα σου έμενε ένας “Άνδρας” που χόρευζε ζεϊμπέικο, που τα έβαζε με τους εχθρούς, που αποφάσισε να παντρευτεί ξανά μια αεροσυνοδό (και να σηκώσει στον αέρα πολλά πράγματα, μαζί και την ηρεμία του κόμματος του), είναι ο Παπανδρέου που επισκίασε τον πατέρα του και δεν άφησε ποτέ τον γιο του να ανασάνει πολιτικά. Ο Ανδρέας Παπανδρέου, αν το σκεφτείς πιο ανοιχτόμυαλά ζει ανάμεσα μας και ενίοτε καθορίζει κυβερνήσεις και πρωθυπουργούς.

“Εμπρός Ανδρέα για μια Ελλάδα νέα”, “Ανδρέα ζεις εσύ μας οδηγείς” φώναζαν εκατομμύρια Έλληνες και έπαιρναν πίσω ως αντάλλαγμα “Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες”, “Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά” και “Τσοβόλα δώστα όλα”. Έτσι, μέσα από αυτές τις επικεντρωμένες στην καταρημαγμένη ψυχολογία του Έλληνα της δεκετίας του 80, σφυριλατήθηκε μια οπαδική/κομματική σχέση πάνω σε ένα και μόνο πρόσωπο που αποτέλεσε παράγοντα διαμόρφωσης του πολιτικού DNA πολλών μετέπειτα προέδρων κομμάτων. 

Σάκης 

Σάαααααααακκηηηηηηηηηηηηηηηηηη τι να λέμε τώρα μώρε, οι μισοί από εμάς θα είχαμε ποντάρει ότι θα κάνει καμιά καριερούλα 4-5 χρόνια και μετά θα εξαφανιζόταν. Κι αυτός μας γλέντησε χωρίς έλεος.

Για να το δείτε όλο μαζί σε περίπτωση που δεν έχετε αντιληφθεί για τι/ποιον μιλάμε. 

Σάκης Ρουβάς...........ρε, ποιος άναψε ρε τα φώτα και στραβωθήκαμε.

Νότης 

Κάποτε σήκωναν τα χέρια ψηλά για να τον αποθεώσουν,  ενώ την ίδια ώρα το “Notis” εξακολουθεί να σου φέρνει στο μυαλό και τα χείλη μερικά από τα πιο ωραία τραγούδια της μεταμοντέρνας λαϊκής περιόδου του ελληνικού τραγουδιού. Όσοι πέρασαν βράδια στα μαγαζιά που τραγουδούσε, τώρα στεναχωριούνται που κυνηγάει φαντάσματα και εξωγήινους. Όχι τόσο για εκείνον που στην τελική εξακολουθεί να υπάρχει στα πράγματα, αλλά περισσότερο για τους ίδιους που φοβούνται να πουν “άκουγα μέρες και νύχτες Σφακιανάκη όταν ήμουν νεότερος” φοβούμενοι την αληθοφάνεια του στίχου “Μήπως είμαι τρελός”.

Βλάσσης

Ηθοποιός, τραγουδιστής, παρουσιαστής, τηλεοπτική περσόνα, ροκ άντρας, “άντρας” της Αλίκης Βουγιουκλάκη, άντρας με εξάρσεις, με μια ασπρόμαυρη ζωή σαν το βίντεο κλιπ του Γαρύφαλλου σε εκείνο το επεισόδιο των Απαράδεκτων, όπου έπεφταν λίγα χρώματα σαν μικρές εκρήξεις, όπως οι εκρήξεις ενός φοβερού ταπεραμέντου. Ο Βλάσσης Μπονάτσος είναι από τους τύπους που θα ήθελες να είσαι φίλος ή αν όχι φίλος του, να λες ότι είναι φίλος σου και να έχεις περάσει μερικά φεγγάρια μαζί του. Θα συζητούσατε πολλά, θα ζούσατε πολλά και σίγουρα θα ήθελες να εκμυστηρευτείς λίγα. Προφανώς και ανήκει σε αυτή τη λίστα, προφανώς και δύσκολα θα υπάρξει άλλος Βλάσσης.