Το ταμείο Αξιοποίησης της Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου δημιουργήθηκε μέσα στην κρίση για να υπηρετήσει έναν αυτονόητο στόχο. Το Δημόσιο έχει μια τεράστια κινητή και ακίνητη περιουσία και θα έπρεπε να την εκμεταλλευτεί για να βελτιώσει τα έσοδά του και να ενισχύσει τα ταμεία του. Οπως συχνά συμβαίνει στην Ελλάδα, σύντομα το ΤΑΙΠΕΔ προσαρμόστηκε, αφενός, στις δυνατότητες των ανθρώπων που τοποθετήθηκαν στη διοίκησή του και, αφετέρου, στον εύκολο δρόμο που συνήθως επιλέγουν τα δημόσια πρόσωπα στην Ελλάδα. Η αξιοποίηση έγινε πώληση. Οι άνθρωποι που βρέθηκαν στο τιμόνι του δεν ενδιαφέρθηκαν για «δουλειά σε βάθος», αλλά θέλησαν να πουλήσουν ακίνητα, μετοχές, συμμετοχές και γενικά «ό,τι πετάει, ό,τι κολυμπάει και ό,τι περπατάει». Αρκεί να γράψουν έσοδα και να «πιάσουν» τους φανταστικούς στόχους, που οι ίδιοι έθεσαν και ουδέποτε πλησίασαν καν.
Οταν μονοπώλια, όπως ο ΟΠΑΠ, το Ελληνικό και η ΔΕΣΦΑ, πουλήθηκαν στο μοναδικό ενδιαφερόμενο που εμφανίστηκε, τότε σίγουρα η προεργασία και το… πλασάρισμα δεν έγιναν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Τώρα το ΤΑΙΠΕΔ επιμένει να θέλει να πουλήσει το 67% της ΟΛΘ ΑΕ και το 75% της ΕΥΑΘ. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πρόκειται για δύο… φιλέτα. Ούτε χωρίς νερό ούτε χωρίς λιμάνι μπορεί να ζήσει η Θεσσαλονίκη. Η κοινωνία και οι παραγωγικοί φορείς της πόλης αντιδρούν, η Βουλή «βάζει φρένο», αλλά ο κ. Εμίρης επιμένει ότι «οι επενδυτές δε θα μας περιμένουν για πάντα». Κάτι, πέρα από την αίσθηση του καθήκοντος, κρύβει αυτή η άγαρμπη επιμονή. Στην πιο αθώα εκδοχή, την ανάγκη της διοίκησης του Ταμείου να παρουσιάσει κάποιο έργο. Στη χειρότερη…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου